و تو ای خورشیـــد

که همچنان بی رحمانه  و عریـــــان

 می درخشی

 چه فکری بر سر مـــــــــــاه پنجرۀ من … !!؟؟

 آنچنان در پرتوهای زرد و داغ

غرقی

 که مــــــاه من را فرموش کرده ای ..

 دلــــی که نیازمند عشق بازی با ماه خویش است ..

نمی دانم .. ؛

 آیا تو ای خورشـــــید 

برایش ماهــــــی گذاشته ای بماند .. ؟!!

 همۀ آن را در بــــر گرفته­ای

 او که با ماهتــــــاب 

حتی شبها از پشت پنجره خلــــــوت می کرد ؛

او که نجواهایش، فریادهای سکـــــــــوت

هق­هق­هایش

ضجه­هایش  فقط با اشک و حسرت و آه همراه بود ؛

او که در دامان خودت پرورش یافته بود ؛

او چه .. ؟!

همچنان خودخواهانـــه و مغــــرور

داغ تر از دیــــروز

از ورای آسمــــان

می­درخشــــی

کـــــور می­کنی هر آن چشمی را که خیـــــرۀ توست ..

براستی هنگام غروبـــــت فرا نرسیده  .. ؟!

گفته بودی بخــــز زیر ابـر ای مـــاه

« به پایین منگر

از همان اوج،

خویش را بگیر ! »

دریغ که ماه من

مـــــــاه است

و از غــرور و خودنمـــایی تــــو

بویـــی نبرده است!

هـــر روز

از پشت کــــوه

می آیــــی …

می تــــابی ..

می درخشـــی ..

گــــرم می کنی ..

امـــا

مــــــاه من را

خامـــوش می کنـــــی .. !!!