بسم الله الرحمن الرحیم
قد افلــــــح المومنـــــون
الذین هم فی صلاتهـــــــم خاشعــــــون
و الذین هم عن اللغـــــــو معرضــــــون
و الذین هم للزکـــــوة فاعلــــــون
و الذین هم لفروجهــــــم حافظــــــون
الا علی ازواجهم او ما ملکت ایمانهم فانهــــــم غیر ملومیـــــــــن
...
چنـــگ دل ..
چنـــــــــــگ می زند دلـــــــم را ...
قلبـــــــم ..
سرود هجــــــران سر داده ..
آه سینــــــه سوزم ..
به آتــــــش می کشد و
می سوزانـــــــد ..
.
.
.
.
.
.
پــــــی نوشـــــت :
اما بعد، فان الدنیا قد ادبرت و آذنت بوداع، و ان الآخرة قد اقبلت و اشرفت باطلاع.
الا و ان الیوم المضمار، و غدا السباق، و السبقة الجنة، و الغایة النار.
افلا تائب من خطیئتة قبل منیته؟
الا عامل لنفسه قبل یوم بوسه؟
الا و انکم فی ایام امله قبل حضور اجله فقد نفعه عملهُ ، و لم یضررهُ اجله.
و من قصر فی ایام امله قبل حضور اجله فقد خسر عملهُ، و ضره اجله ...
پس از حمد حق، دنیا پشت کرده خبر وداع می دهد، و آخرت روی نموده و سر برآورده است، آگاه باشید که امروز روز تمرین، و فردا زمان مسابقه است، مزد برنده بهشت، فرجام بازنده آتش است.
آیا کسی نیست که قبل از رسیدن به مرگش توبه کند؟
آیا کسی نیست که پیش از رسیدن روز سختی اش چاره اندیشی کند؟
هش کنید که شما در روزگار آرزو هستید که به دنبالش مرگ است.
کسی که در ایام آرزو قبل از آنکه مرگش فرا رسد عملش سودمند است، و مرگش به او زیان نرساند، و آنکه در روزگار آرزویش پیش از رسیدن مرگش تقصیر کند محصول کارش خسارت است، و مرگش برای او زیان دارد.
فرازی از خطبه ۲۸ نهج البلاغه امیرالمومنین علی ابن ابیطالب علیه السلام
