بسم الله الرمن الرحیم

                                     نون و القلم ما یسطرون ...

                               سوگند به قلم و آنچه که می نگارد

اجرنا من عذابک بتجاوزک فانه لا طاقه لنا بعدلک و لا نجاه لاحد لنا دون عفوک

تو خود دانایی که ما را به عدل تو طاقت نباشد و نتوانم کیفر کردار خویش را دریابیم. گناه ما عظیم است و گناه عظیم را کیفری عظیم درخور باشد.

پروردگارا .. !

به حقارت و درماندگی ما رحمت آور و ما را از جزای کردار معاف بدار. اگر تو نبخشی هیچ کس از ما ایمنی نخواهد داشت و اگر تو ببخشایی، شقاوت ما مسلّم خواهد بود.

ای بی نیازی که بی نیازان جهان به درگاه تو  دست نیاز برآوردند .. !

سبحانک نحن المضطرون الذین اوجبت اجابتهم و اهل السوء الذین وعدت الکشف عنهم

این تویی که در کلام کریم خویش، توانگر را به دستگیری از درویش فرمان داده ای و تیره بختان را به خوشبختی نوید فرموده ای !

عظمت تو را سزاوار باشد که بر تیره بختی ما رحمت آورد و سلطنت اقدس و اعلای تو را شایسته است که درویشان تشنه و گرسنه را از خوان نعمت خویش سیر و سیراب سازد .. همی بینی که بازوان ما به سوی منتهای التماس و استرحام گشوده ماند و همی دانی که قلب ما به رحمت و مرحمت تو امیدوار است. حاشا که بر این بازوان لرزان ترحم نفرمایی و قلب ما را که به نور امید گرم و روشن است به تیرگی و سردی بنشانی ..

اللهم ان الشیطان قد شمت بنا اذ شایعناه علی معصیتک فصل علی محمد و آل محمد و لا تشمته بنا بعد ترکنا ایاه لک و رغبتنا عنه الیک

در آنجا که خطا کرده ایم و عصیان تو روا داشته ایم، اهریمن ناپاک ما را سرزنش همی دار و شماتت همی کرد و براستی مستوجب سرزنش و شماتت وی بوده ایم.

ای پروردگار مهربان ..

اکنون که از وی بریده ایم و به تو پیوسته ایم، اکنون که پیشانی شرمسار خویش را بر درگاه تو به خاک توبت و انابت گذاشته ایم، ترک ما مگوی و طرد ما روا مدار. روا مدار که دوباره مستوجب شماتت و سرزنش او شویم و از زخم زبان وی زهر ملامت بچشیم ...

گوشه ای از دعای زین العابدین(ع) – امام چهارم در صحیفۀ سجادیه